Óperan sem ekki er sungin — heldur hrópuð

Síðasta línan er sú sem heyrileg er: Qínqiāng bù chàng hǒu qǐlái — Qinqiang er ekki sungið, því er hrópað. Í óundirbúnu eyra hljómar fyrsta arían eins og stríðsyfirlýsing: rödd á fullu koki, klapptré hamrandi taktinum, strengir skerandi á jaðri tónfarsins. En dvöl þú eina línu til viðbótar birtist byggingin undir hljóðstyrknum — stíft hrynjandabein, melódísk röksemd byggð til að bera yfir torg og götur, og leikræn spenna sem kurteis söngur getur einfaldlega ekki afhent.

Hljóðstyrkinn settu landslag og tækni. Þessi ópera ólst upp úti — musterishátíðir, uppskerusvið, markaðstorg — á ryklegri, vindsamri sléttu, fyrir standandi mannfjölda og án magna mestan hluta sögu sinnar. Dálist hefði dáið í fyrsta vindbyssukasti. Opið kokið hjá Qinqiang og áhersluríka bangzi-grindin voru hljóðfræði lífsafnar; og efnið — orrustur, tryggð, ranglæti, sorg á fullu — passaði flutningnum.

Rétt sú beinskeytni vann honum «þrumu»-línuna: miðað við hins slípuðu, hirðræntu Kunqu eða Peking-óperuna hljómar Qinqiang eins og laussinn sjálfur sé að öskra — og Guanzhong tekur því sem lof.

Tvö stig. Ókeypis og næstum daglega: áhugamanna-zìlèbān-in („sjálfskemmtisveitir“) sem setjast upp í görðunum sem faðma borgarmúrinn — fylgdu hljóði klapptrésins, venjulega eftir hádegi: einn eða tveir söngvarar skiptast á með litlum hljómsveitarkjarna, áhorfendur á bekkjum. Þetta er þátttökugötumenning í fremstu mynd; verður þú eftir, skaltu leggja fáa yuan í kassann.

Full sýning: Yisu Club (易俗社), stofnað 1912, er goðsagnakennda heimafélagið — svið þess í miðbæ setur upp réttar sýningar, og safnið við hliðina leiðir þig í gegnum öld handverksins. Bæði stig svara línunni; görðaútgáfan bætir lífi gamla Xi'an á eftirmiðdegi ofan á sem lagagjöf.

Þá er öllum átta lokið — beltisbreiðar nudlur, pottlakar, chiliskálir, hálf þök, heimadætur, höfuðklútar, hnésetan og ein stórþruma. Yfirlitið yfir átta undarleikina raðar þeim í réttri röð, með einsíðuútgáfu hverrar og hvernig heildina má sjá á einni dagsferð.