Að kreppa sér er betra en að sitja

Sjöunda línan er líkamsstaða: dèngzi bù zuò dūn qǐlái — gefurðu gamla Guanzhong-matarmanninum stall, kreppir hann sér niður við hlið þess. Myndin er maður með hælana fast í jörðu, skálina í báðum lófum og priggurnar í fullu flugi, í fullu jafnvægi og án alls skyndis. Gestum lítur þetta út eins og sirkuslist; kynslóðinni sem ræktaði sléttuna var þetta einfaldlega það hvernig líkaminn hvílist eftir erfiði.

Full kreppa er íþróttalíffræðilegur arfur akurvinnumanna — engin húsgögn, engin uppsetning, sitja á augabragði og standa upp á augabragði. Hún hélt knéum og ökkla liðugum ævina saman (liðleika sem flestir fullorðnir, aldir upp af stólum, hafa misst — því finnst ferðamönnum svo erfitt að halda henni). Í fullri núðlulaugu leysti kreppan jafnframt lóðamálin: bekkirnir fylltust fyrst, þröskuldurinn var alltaf laus, og heit skál í báðum höndum kólnaði hægar en skál sem sett er á borð.

Afganginn leysti menningin: að éta í kreppu fyrir framan búð var lesið sem afslöppun og matarlyst — opinbert lof til eldhússins.

Kreppan lifir enn í náttúrunni: um hádegi fyrir utan gömlu núðlulaugar og við matarstöðvar á mörkuðum — litið um kanttinn á gangstéttu um hádegi og þú finnur yfirleitt einn fastagest í hinum klassíska posi, skál í höndum. Þetta er staða eldri kynslóðar: hugsaðu um landsbyggðarverkamenn og eftirlaunamenn, ekki nemendur.

Sögnin sem tilheyrir myndinni er dié (咥) — á mállýsku Shaanxi að éta af öllum krafti. Þú heyrir hana í lofandi tón („zǒu, dié yī wǎn!“ — kom, förum og eyðum skál!) og sérð hana útskýrða á mállýskukortum Shaanxi okkar. Notaðu hana einu sinni við núðlusöluna og þér verður skömmt stórgóðlega; það er minna hjátrú en lögmál sem staðfest hefur verið með athugun.

Áttunda og síðasta línan er þá hljóðmesta: ópera sem syngur minna en hrópar. Áfram á Qinqiang, óperuna sem hrópað er, eða aftur á yfirlitið yfir átta undrin.