Klúturinn sem sinnir fimm störfum í senn

Sjötta erindið fer úr matboði og að manneskjunni: pàpà tóu shàng dài (帕帕头上戴), klúturinn sem borinn er á höfði. Ferðamanni úr blauta suðrinu virðast höfuðklæði vera regnklæði; á Guanzhong-sléttunni (关中) er þveröfugt — klúturinn er svæðisins svar við sól, ryk og vind í einu, falinn og hnýttur með raunhyggju sem er orðin að sjónrænni undirskrift ömmuna í héraði.

Veðurfar Guanzhong er ríkt af skæru ljósi og leirryki en fatt af rigningu. Akurryr undir þeim himni kemur höfuðinu verst — og ferningslaga klútur, ódýr og má þvo, leysir allan bunkann: skyggn fyrir augunum, skerm gegn ryki, band fyrir hárið, svitaband og, þegar knúturinn er leystur, samstundis poki fyrir grænmeti, fræ eða sneið af guōkuī (锅盔, stóra brauðinu). Regnhlífar gera eitt þessara verka — og krefjast handar.

Þessi hagkvæmni eins hlutar er þögult þema allra átta undarlegheitanna: núðlur sem belti, brauð sem pottalok, þök sem hjálmar — snilld Guanzhong er að láta eitt verkfæri vinna sem mest. Höfuðklúturinn er kaflið sem má klæðast.

Sanngjarnar líkur eru á morgunmörkuðum — Xiaonanmen innan múranna er sá auðveldasti — þar sem ömmur úr héruðunum koma og selja grænmeti fyrir átta, og á markaðsbæjum sléttunnar. Í götum borgarinnar sjálfar birtist hann stundum en æ sjaldnar; klúturinn tilheyrir einni kynslóð, og sú kynslóð er að halda áfram.

Ef þú myndtekur, spyrðu fyrst eða skjóttu úr fjarlægð; amma sem seldi þér grænmetið rétt núna segir jafnan já með brosi — og það er röðin sem skiptir máli.

Næsta erindi fjallar um líkamsstöðu, ekki fatnað: hví sitja þegar hægt er að hnjúka — og hví borðmaður á hnjá er lofgjöf til kokksins. Áfram til að borða á hnjá, eða aftur til yfirlits yfir átta undarlegheitin.