Oturacağına çömelir

Yedinci dize bir duruştur: dèngzi bù zuò dūn qǐlái — eski usul Guanzhong yiyicisine tabure uzatsan, yanına çömelir. Tablo şu: bir adam topuklarıyla yere basmış, kâseyi iki avucunda tutuyor, çubuklar uçuşuyor, tam bir denge, tam bir sakince. Konuk gözüne akrobasi gibi görünür; ovası sürmüş nesil içinse çalışan bir bedenin dinlenme biçimi buydu, hepsi bu.

Tam çömelme, tarla emeğinin bedene bıraktığı mirastır — ne mobilya ne hazırlık: oturmak istersen o an oturur, kalkmak istersen o an kalkarsın. Ömür boyu dizleri ve ayak bileklerini yumuşak tuttu (sandalye kuşağı yetişkinlerin çoğunun çoktan yitirdiği bir esneklik; gezginlerin neden zorlandığı da bu). Kalabalık erişteci dükkânında çömelme bir de yer meselesini çözüyordu: banklar önce dolar, eşik her zaman boş kalır, iki elde tutulan sıcak kâse de masaya konulan soğur.

Geri kalanı kültür hallediyordu: dükkânın önünde çömelip yemek, rahatlıkla ve iştahla okunurdu — mutfağa, alenî bir iltifattı.

Çömelme hâlâ doğal ortamında yaşıyor: öğlen saatlerinde eski erişte dükkânlarının önünde ve pazar tezgâhlarında — öğle yemeğinde kaldırım taşına göz atın, klasik pozda, kâsesi elinde bir müdavim bulursunuz genellikle. Bu yaşlı kuşağın duruşudur; öğrenci değil, ilçeden işçiler ve emekliler düşünün.

Resme eşlik eden fiil dié (咥) — Shaanxi ağzında gönlünce, doyasıya yemek. Onaylayan bir tonla duyarsınız ('zǒu, dié yī wǎn!' — hadi, bir kâseyi devir!) ve Shaanxi ağzı kartlarımızda anlatımını görürsünüz. Erişte tezgâhında bir kez kullanın, kâseniz iyice doldurulur; bu batıl inançtan çok, defalarca görülmüş bir durumdur.

Sekizinci ve son dize en gürültülüsü: çok şarkılayan değil, kükrayan bir opera. Devam edin: Qinqiang, haykırılan opera sayfasına, ya da Sekiz Tuhaflık genel bakışına geri dönün.