กินย่านมุสลิมแบบคนท้องถิ่น
ไต่ตามตรอก ไม่ใช่เช็กลิสต์—หกที่ หนึ่งย่าน
เวอร์ชันนักท่องเที่ยวของถนนหุยมินยืนยาวแค่ถนนเดียว ของจริงคือโครงข่ายตรอกซอยซึ่งยิ่งไกลจากนีออน อาหารยิ่งดีขึ้น เส้นนี้เดินตามความชันนั้น: ของต้องตาก่อน มื้อจริงในเบื้องลึก และขวดเย็นๆ ระหว่างทางกลับ
จุดที่ 1 · ย่าน/ซอย
เริ่มด้วยท้องว่างที่เป่ยหยวนเหมิน (北院门) กินของช่วยตาก่อน—ไม้หมึกย่าง น้ำทับทิมคั้นสด เค้กอินทผลัมเจิ้งเกา ถือว่าเป็นตัวอย่างหนังพอดี มื้อจริงอยู่ในตรอก
จุดที่ 2 · เมนู
จุดแรกที่กินเป็นจัง: โรวเจียโมจากร้านที่มีเขียงตั้ง ชูนิ้วหนึ่งหรือสองนิ้ว แล้วดูพ่อค้าพับเนื้อตุ๋นใส่ขนมปังที่เพิ่งอบออกจากเตา
จุดที่ 3 · ย่าน/ซอย
ลัดลงใต้สู่ตรอกต้าเสฺว่อสี (ซอยการเรียนรู้)—รถเข็นผลไม้ เครื่องบีงงา ไร้ภาษาอังกฤษ เดินช้าๆ นี่คือเนื้อแท้ที่ถนนหลักแสดงเป็นละครเท่านั้น
จุดที่ 4 · เมนู
จุดนั่งลงกินจริง: หยางโรวเผาโม ขนมปังต้องฉีกเอง—การฉีกคือพิธีกรรม—ฉีกเสร็จส่งชามเข้าครัวแลกเป็นซุปแกะ ระดับเส้นชี้รูปได้เลย
จุดที่ 5 · ย่าน/ซอย
เดินตะวันตกยี่สิบนาที (หรือนั่งรถไฟใต้ดินสองสถานี) ถึงซาจินเฉียว ราคานักท่องเที่ยวหมดที่นี่ เคาน์เตอร์เผาโม กริลล์ไม้เสียบ ครอบครัวคนท้องถิ่นบนเก้าอี้พลาสติกเตี้ย
จุดที่ 6 · เมนู
ปิดท้ายให้เย็น: ปิงเฟิง น้ำโซดาส้มแช่แข็งที่เป็นจุดสิ้นสุดของมื้ออาหารคนท้องถิ่น ร้านไหนมีขวดแก้วให้เลือกขวดแก้ว