VISITXIAN
01

5 เขตในเมือง

ห้าแห่งที่เป็นตัวเมืองเก่าแกะหลัก พร้อมวงแหวนที่เกาะติดกำแพงเมือง

新城区Xīnchéng Qū30.13 ตร.กม. (ข้อมูลปี 2019)

เขตซินเฉิง (新城区)

เขตซินเฉิง (新城区, Xīnchéng Qū) คือย่านตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองเก่าที่มีกำแพง และเป็นเขตที่รับนักท่องเที่ยวมากกว่าที่จะทำให้พวกเขาประหลาดใจ พื้นที่ 30.13 ตร.กม. — ตัวเลขจากข้อมูลรวมยุค 2019 และเป็นหนึ่งในเขตที่เล็กที่สุดของเมืองทั้งสิบสามเขตตามพื้นที่ ที่ว่าการของเขตอยู่ที่อำเภอซีอี่ลู (西一路街道) ตรงใต้ประตูนอรของกำแพงเมืองเพียงไม่ไกล สองสิ่งที่เป็นตัวตนของเขตนี้ สิ่งแรกคือ[สถานีรถไฟซีอาน](/en/places/xian-railway-station) (西安站) ที่ถนนหัวเหวนเฉิงเป่ย เลขที่ 44 รถไฟทุกขบวนธรรมดาที่มาจากนอกไหนร์เสีย — รถนอนสายธรรมดา รถทีทั้งหมด และรถเส้นทางในภูมิภาค — มาจบที่นี่ ออกจากสถานีเดินไม่กี่นาทีก็ถึงกำแพงเมือง สิ่งที่สองคือเจียฟังลู (解放路) ถนนช้อปปิ้งยาว ๆ วิ่งเหนือ–ใต้ จากย่านหอระฆังไปถึงลานสถานี ตั้งชื่อใหม่เพื่อระลึกถึงเหตุการณ์ซีอานในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1936 และยังทำหน้าที่เป็นร้านค้าปกติ ไม่ใช่แนวต้อนรับนักท่องเที่ยว ส่วนที่เหลือเงียบกว่ามาก [ย่านกินเหยียงฟาง](/en/places/yongxingfang) ถนนอาหารที่อยู่ชิดด้านในของประตูจงซาน (中山门 หรือประตูตะวันออกเล็ก) และย่านศิลปะตาหู่ฮัว 1935 บนถนนไท่ฮัวใต้ ก็อยู่ในเขตนี้ทั้งคู่ และไม่มีที่ไหนอยู่ในรายการนักท่องเที่ยวมาตรฐาน

碑林区Bēilín Qū23.37 ตร.กม. (ข้อมูลปี 2019)

เขตเป่ยหลิน (碑林区)

เขตเป่ยหลิน (碑林区, Bēilín Qū) คือเขตทางตะวันตกเฉียงใต้ภายในกำแพงเมืองซีอาน และเป็นเขตที่เล็กที่สุดของเมืองตามพื้นที่ ที่ 23.37 ตร.กม. — ตัวเลขจากข้อมูลรวมยุค 2019 ที่ว่าการของเขตอยู่ที่อำเภอจางเจียซุน (张家村街道) ซึ่งเป็นกลุ่มอาคารหอพักนักศึกษาทางตะวันตกของ[พิพิธภัณฑ์หินตราจารึก](/en/places/forest-of-steles) ไม่ใช่ที่ที่นักท่องเที่ยวจะไปหาโดยเฉพาะ เขตนี้ตั้งชื่อตาม 碑林 ป่าหินตราจารึก — แผ่นหินที่จารึกข้อความ เก็บไว้ในโบราณสถานบูชขงจือมานานหลายร้อยปี ก่อนย้ายไปอยู่ในพิพิธภัณฑ์ของตัวเองที่ถนนซานเซ่ว เลขที่ 15 พื้นที่เล็ก ๆ แห่งเดียวกันยังมี[หอระฆัง](/en/places/bell-tower) ที่จุดบรรจบของถนนหลักสี่สาย และประตูใต้หยินหนิง (永宁门) ของ[กำแพงเมือง](/en/places/city-wall) ซึ่งทำให้เป่ยหลินเป็นเขตที่เดินเท้าสะดวกที่สุด ถ้าคุณต้องการขึ้นกำแพงเมือง ระหว่างพิพิธภัณฑ์กับซุ้มประตูคือ[สึ่วหยวนเหมิน](/en/places/shuyuanmen) ซึ่งตั้งชื่อตามโรงเรียนกวนจง (关中书院) ที่ก่อตั้งขึ้นที่นี่เมื่อปี 1609 นี่คือถนนค้าขายหินหมึก พู่กัน หินประทับ โรงงานทำภาพคัดลอก และแผงหนังเงือกที่ยังทำการค้าจริง — วิชาชีพเก่า ร้านเล็ก และราคาที่ต่อรองกันมากกว่าที่จะติดป้ายไว้

莲湖区Liánhú Qū38.32 ตร.กม. (ข้อมูลปี 2019)

เขตเลียนหู (莲湖区)

เขตเลียนหู (莲湖区, Liánhú Qū) คือเขตตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเก่าที่มีกำแพงซีอาน และเป็นเขตที่ใหญ่ที่สุดในสามเขตที่อยู่ภายในกำแพง — 38.32 ตร.กม. ตามข้อมูลรวมยุค 2019 ที่ว่าการของเขตอยู่ที่อำเภอเป่ยหยวนเหมิน (北院门街道) ซึ่งก็คือถนนท่องเที่ยวที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เคยได้ยินชื่อมา ถนนนั้นคือ[เป่ยหยวนเหมิน](/en/places/muslim-quarter) คือย่านฮุยมุสลิม (回民街, Huímín Jiē): ถนนสาธารณะที่ไม่มีประตูและไม่เก็บค่าเข้าชม ไหลจาก[ตลาดกลอง](/en/places/drum-tower) ไปยัง[มัสยิดใหญ่](/en/places/great-mosque) บนตรอกหัวจั้ว ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 742 โดยส่วนใหญ่ของสิ่งที่เห็นในปัจจุบันมาจากสมัยหมิงและกิ่ง เขตนี้ยังมี[ซาจินเฉียว](/en/places/sajinqiao) ตรอกอาหารติดกันที่ชาวซีอานกินจริง ๆ และตะโพนบนตลาดกลองยังตีตามเวลาที่กำหนด ฝั่งตะวันตกของย่านฮุย ถนนตะวันตก (西大街) ไปถึง[เทพเจ้าเมือง](/en/places/city-god-temple) หนึ่งในสามศาสนสถานเทพเจ้าเมืองระดับเมืองหลวงของจีน ฝั่งเหนือ บนกำแพงที่ประตูหยูเซี่ยงเหมิน คือ[ก๊วนเจิ้นซื่อ](/en/places/guangren-temple) — วัดนอกรากซานทิเบตแห่งเดียวในจังหวัด และเป็นจุดที่สงบที่สุดในเขตนี้

雁塔区Yàntǎ Qū151.44 ตร.กม. (ข้อมูลปี 2019)

เขตอย่าน (雁塔区)

เขตอย่าน (雁塔区, Yàntǎ Qū) คือเขตใหญ่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของใจกลางเมืองซีอาน และเป็นเขตแรกที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ได้พบโดยไม่ได้ตั้งใจ ในเขตนี้มีหอคอยคู่ — [หอคอยดาเย่นตาใหญ่](/en/places/small-wild-goose-pagoda) (大雁塔, Dàyàntǎ) กับหอคอยน้องเล็ก — พร้อมด้วยย่านบันเทิงแฟชั่นราววัฒนธรรมทั้งราวที่ล้อมรอบหอคอยทั้งสอง แถบมหาวิทยาลัยที่เสียโจไจ (小寨, Xiǎozhài) และไกลออกไปทางใต้อีก คือย่านชูเจียงขนาดใหญ่ที่ผ่านการปรับปรุงใหม่ ในนั้นมี[สวนสระชูเจียง](/en/places/qujiang-pool-park) และ[เมืองไม่กลางคืนตั้งถั่ว](/en/places/grand-tang-ever-bright-city) ชื่อของเขตแปลว่า “เขตหอคอยดาเย่นตา” — เขตนี้ได้ชื่อจากหอคอยเมื่อปี 1954 ตอนที่อย่านยังเป็นหนึ่งในเขตแบ่งแรกของเมืองในยุคหลังปี 1949 และยังเป็นเขตเดียวในซีอานที่ตั้งชื่อตามสิ่งก่อสร้างสำคัญ มิใช่ตามสถานที่หรือทิศทาง ที่ทำการเขตตั้งอยู่บนถนนเสียโจไจลู่ (小寨路街道) ซึ่งเป็นทั้งศูนย์กลางการค้าของเขตและปลายทิศใต้ของแนวเส้นทางเหนือ–ใต้ที่คึกคักที่สุดในเมือง สำหรับนักท่องเที่ยว นี่คือเขตที่ทำหน้าที่มากที่สุด: หอคอยทั้งสอง สวนสไตล์ทัง แสงเมืองยามค่ำ และ — ขึ้นอยู่กับโรงแรมที่คุณพัก — วิทยาเขตเทคโนโลยีต่าง ๆ ที่นี่ยังตั้ง[พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ฉ่านซี](/en/places/shaanxi-history-museum) ในส่วนเหนือของเขต ใกล้ย่านเสียโถงชาน

未央区Wèiyāng Qū264.41 ตร.กม. (ข้อมูลปี 2019)

เขตเว่ยหยาง (未央区)

เขตเว่ยหยาง (未央区, Wèiyāng Qū) อยู่เหนือกำแพงเมืองซีอาน ครอบคลุมพื้นที่ 264.41 ตร.กม. ตามข้อมูลรวมยุค 2019 — อยู่ในกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดของเขตทั้งสิบสามเขตของเมือง และใหญ่หลายเท่าของสามเขตในกำแพงเมืองรวมกัน ที่ว่าการของเขตอยู่ที่อำเภอจางเจียเป่ว (张家堡街道) เขตนี้ตั้งชื่อตามพระราชวังเว่ยหยาง (未央宫) องค์ประธานพระราชวังของเมืองหลวงสมัยตะวันตกฮั่น ฉางอัน ก่อตั้งขึ้นในสมัยเหลียวปังราว 200 ปีก่อนคริสต์กาล [อุทยานซากปรักหักพัง](/en/places/weiyang-palace)ของมันคือครึ่งใต้ของเขต เป็นพื้นที่กว้างใหญ่ที่แทบว่างเปล่า มีแนวฐานรากกับป้ายอธิบาย — ฟรี เปิดตลอด 24 ชั่วโมง และเข้าจากรถไฟใต้ดินสาย 1 ที่สถานีเจาเฮ่อ เหนือขึ้นไปคือ[ตำหนักตาตงหมิง](/en/places/daming-palace) พระราชวังจักรพรรดิสมัยถัง สร้างเมื่อปี ค.ศ. 634 ถูกทำลายในสงครามที่ทำให้ราชวงศ์สิ้นสุดลงในปี 904 และถูกบรรจุในรายการเส้นทางไหมซิลค์ของยูเนสโกเมื่อปี 2014 พื้นที่ระหว่างสองแห่งคือเขตบริหารและที่อยู่อาศัยสมัยใหม่ของเมืองตอนเหนือ ถนนหลัก เนื้อที่ชุมชน และแนวถนนเฟิงเฉิงที่สาม ที่เป็นที่ตั้งของรัฐบาลเทศบาล แทบไม่มีอะไรที่นักท่องเที่ยวจะมาดูโดยบังเอิญ และนั่นคือรูปร่างที่แท้จริงของเขตนี้

02

4 เขตชานเมือง

เขตที่ขับรถจากกำแพงเมืองไม่นาน ก็ยังเข้าถึงด้วยรถไฟใต้ดิน

灞桥区Bàqiáo Qū324.5 ตร.กม. (ข้อมูลปี 2019)

เขตปาเฉียว (灞桥区)

เขตปาเฉียว (灞桥区, Bàqiáo Qū) คือเขตทางตะวันออกของซีอาน พื้นที่ 324.5 ตร.กม. ตามข้อมูลยุค 2019 และได้ชื่อมาจากสะพานปา (灞桥) — จุดข้ามที่กวีสมัยถังเคยหักกิ่งหลิงออกมาส่งเพื่อนที่กำลังจะไปเมืองหลวง สะพานกับลงตลิ่งแม่น้ำที่ให้ชื่อเขตนี้อยู่ไกลออกไปที่เมืองปาเฉียวชายตะวันออกสุด ส่วนที่นักท่องเที่ยวเข้าถึงจริงอยู่ใกล้ตัวเมืองมากกว่า ส่วนนั้นคือบันโป (半坡) [พิพิธภัณฑ์บันโป](/en/places/banpo-museum) เก็บรักษาหมู่บ้านยุคหินอีกอันอายุ 6,000 ปีไว้บนตำแหน่งเดิม — ฐานบ้าน เตาเผาหม้อ และโกงศพ ภายใต้หลังเดียวยาว ๆ — และห่างออกไปร้อยเมตรเท่านั้น แผงทอผ้าของโรงงานปันฝ้ายที่ปิดตัวไปแล้วถูกเปลี่ยนเป็น[เขตศิลปะบันโประหว่างประเทศ](/en/places/banpo-art-zone) ที่ว่าการของเขตอยู่ที่ฟางจื่เฉิง (纺织城, Fǎngzhīchéng) เมืองอุตสาหกรรมฝ้ายที่วางผังแบบโซเวียต ซึ่งตึกโรงงานยุคทศวรรษ 1950 ยังเป็นที่อยู่ของผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่ของเขต รถไฟใต้ดินสาย 1 วิ่งตลอดแกนตะวันออกออกจากใจกลางเมือง — สถานีบันโปสำหรับพิพิธภัณฑ์ ฟางจื่เฉิงที่ปลายสาย ห่างจากหอระฆังราวสิบห้านาที — และ[สถานีรถไฟซีอนตะวันออก](/en/places/xian-east-railway-station)แห่งใหม่ก็อยู่ในเขตแดนของเขตนี้เช่นกัน

长安区Cháng'ān Qūประมาณ 1,435 ตร.กม. (ข้อมูลปี 2019)

เขตฉางอัน (长安区)

เขตฉางอัน (长安区, Cháng'ān Qū) พาดตั้งแต่ขอบใต้ของตัวเมืองที่สร้างแล้วของซีอานไปจนถึงด้านเหนือของภูเขาจงหนาน และใหญ่กว่าที่ชื่อฟังดูมาก — ราว 1,435 ตร.กม. ตามข้อมูลยุค 2019 เกือบสิบเท่าของเขตยันต้า ซีอานเขตที่นักท่องเที่ยวไปมากที่สุด และแทบไม่มีส่วนใดของพื้นที่นั้นที่เป็นเมือง ที่ว่าการอยู่ที่เว่ยฉิว (韦曲, Wéiqū) และเว่ยฉิวคือจุดที่เขตนี้เริ่มจริง ๆ และจบจริง ๆ: แถบต่อเนื่องของตึกอพัทธ์ใหม่ ห้างสรรพสินค้า และบริเวณธุรกิจที่วิ่งไปทางใต้จากยันต้าตามแนวสาย 2 พอผ่านแถบนั้นไป ก็เป็นทุ่งนา บ้านหมู่บ้าน และสวนผลไม้ แล้วจึงเป็นภูเขา ชื่อนี้คือชื่ออันดังที่สุดของจีน — ฉางอันเดียวกับที่เป็นเมืองหลวงสมัยฮั่นและถัง ซึ่งเป็นเหตุผลที่เขตนี้อ่านออกมากากกว่าเป็นชานเมืองมากกว่าใจกลาง ตั้งอยู่บนผืนดินที่รับความล้นของเมืองที่ยังคงขยายไปทางใต้ เขตปัจจุบันค่อนข้างใหม่: เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2002 คณะรัฐมนตรีอนุมัติให้ยุบอำเภอฉางอัน (长安县) และตั้งเป็นเขตฉางอันแทน ซึ่งเป็นการเปลี่ยนชื่อที่ยังผูกชื่อที่โด่งดังที่สุดในภูมิศาสตร์จีนไว้กับสิ่งที่บัดนี้เป็นเขตชานเมือง สิ่งที่นักท่องเที่ยวมาโดยตรงจริง ๆ คือแนวภูเขาที่ขอบใต้ ทิวเขาจงหนาน (终南山) ยกขึ้นตรงจากทุ่งนา และเส้นทางเข้าเข้าจากปลายสายรถไฟใต้ดินสาย 2 ฝั่งเว่ยฉิว — ดูหมายเหตุด้านล่าง เพราะภูเขากับเขตนี้เชื่อมโยงกันน้อยกว่าที่แผนที่ทำให้เห็น

高陵区Gāolíng Qū294 ตร.กม. (ข้อมูลปี 2019)

เขตกาโหลหง (高陵区)

เขตกาโหลหง (高陵区, Gāolíng Qū) คือหน่วยปกครองที่เหนือสุดของซีอานทั้งสิบสามหน่วย ตั้งอยู่ฝั่งเหนือของแม่น้ำเว่ย (渭河) ห่างจากกำแพงเมืองไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราว 20 กิโลเมตร — ที่ราบแบนราบที่มีระบบชลประทาน ไม่มีเนินเขาให้เห็นเลย และอยู่คนละฝั่งของแม่น้ำจากทุกสิ่งที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มาเพื่อดู มันยังเป็นชื่อที่ใหม่ที่สุดในรายการนี้ด้วย จนถึงวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2014 ยังเป็นอำเภอกาโหลหง (高陵县) และในเดือนนั้นที่แห่งนั้น คณะรัฐมนตรีอนุมัติให้เปลี่ยนเป็นเขต คำอธิบายภาษาจีนคือ 撤县设区 หมายถึงอำเภอที่ถูกยกระดับขึ้นเป็นเขต ก่อนปี 1983 ที่นี่ไม่ใช่ของซีอานเลย — มันโอนมาจากเขตเสี่ยนหยาง (咸阳地区) ในเดือนตุลาคมปีนั้น เป็นหนึ่งในหลายอำเภอที่เมืองกลืนเข้ามาในฤดูใบไม้ร่วงนั้น พื้นที่ราว 294 ตร.กม. ตามข้อมูลรวมยุค 2019 ซึ่งเรายังไม่ได้ตรวจสอบกับแหล่งทางการ และที่ว่าการอยู่ที่อำเภอกาโหลหง (高陵街道) ใกล้แม่น้ำ สิ่งที่นักท่องเที่ยวพบจริงคือทุ่งนา ถนนหมู่บ้าน และขอบเมือง: ที่ราบเว่ยเป็นหนึ่งในแถบเกษตรกรรมที่มีระบบชลประทานทางเหนือของเมือง สถานที่เดียวที่มีชื่อคุ้มจำคือตำหนักฉางจ่าวหลิง (唐昭陵) วิหารของจักรพรรดิสมัยถังนามรุ่นจือ ที่อยู่ในชนบทของเขตถัดจากที่ว่าการไป — เลี่ยงทาง ไปด้วยรถเท่านั้น และยังไม่ได้เป็นหน้าสถานที่ของเรา

鄠邑区Hùyì Qūประมาณ 861 ตร.กม. (ข้อมูลปี 2019)

เขตหูอี่ (鄠邑区)

เขตหูอี่ (鄠邑区, Hùyì Qū) อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของซีอาน บนที่ราบกวนจงที่มีระบบชลประทาน พื้นที่ประมาณ 861 ตร.กม. ตามข้อมูลยุค 2019 โดยเทือกเขาต้นฉินหลิงกั้นปิดขอบใต้ของเขตไว้ เขตนี้เคยเป็นอำเภอหูเซี่ยน (户县, Hùxiàn) จนกระทรวงวางแผนอนุมัติให้ 撤县设区 เมื่อปี 2016 ซึ่งเป็นการเปลี่ยนอำเภอให้เป็นเขตในเมือง การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นไม่นานพอที่แผนที่เก่า ที่อยู่เก่า และการจองโรงแรมยังใช้ชื่ออำเภอเดิมอยู่ ที่ว่าการอยู่ที่ยูเซีย (余下, Yúxià) ซึ่งเป็นแขวงในส่วนเหนือของเขตบนที่ราบ สิ่งที่ทำออกมาคือสิ่งที่เป็นที่รู้จัก คือธัญพืช ผลิตผล และองุ่นจากทุ่งนาที่เปิดโล่ง สวนผลไม้ที่มีค้างประทานไปยังเชิงเขา และบ้านหมู่บ้านแบบมีกำแพงหลังคาเชิงกระเบื้องซึ่งพบได้ทั่วไปบนที่ราบฝั่งตะวันตกของเมือง เขตติดอำเภอโจวจือทางตะวันตกและอำเภอลั่นเทียนทางใต้ ซึ่งสำคัญกว่าสิ่งที่อยู่ข้างในสำหรับนักท่องเที่ยว เพราะแหล่งกีวิฟรุตและเส้นทางสู่ฉินหลิงด้านตะวันตกที่คนส่วนใหญ่เชื่อมโยงกับมุมนี้ของซีอาน อยู่เลยเขตไป ไม่ได้อยู่ในเขต สำหรับนักท่องเที่ยว คำตอบที่ใช้ได้จริงคือหูอี่เป็นที่ที่ผ่านไป แวะกินข้าว แล้วเดินทางต่อ เขตนี้ไม่มีไซต์หลัก ไม่มีเมืองเก่า และไม่มีเหตุผลที่จะวางแผนเที่ยวรอบมัน คุณค่าของมันอยู่ที่คำตอบตรงไปตรงมาสำหรับคำถามที่นักท่องเที่ยวไม่ค่อยถาม ว่าหน้าตาโดยทั่วไปของเขตหนึ่งในสิบสามเขตเป็นอย่างไร

临潼区Líntóng Qū915.97 ตร.กม. (ข้อมูลปี 2019)

เขตหลินถง (临潼区)

เขตหลินถง (临潼区, Líntóng Qū) อยู่ห่างจากใจกลางซีอานไปทางตะวันออก 35 กิโลเมตร ที่นี่คือ[กองทัพทหารจารึก](/en/places/terracotta-army) และสำหรับนักท่องเที่ยวเกือบทุกคน นั่นแหละคือเหตุผลทั้งหมดที่ต้องออกจากตัวเมือง แต่ในแง่การปกครอง ที่นี่มีมากกว่าสถานที่ท่องเที่ยวจุดเดียวมาก: 915.97 ตร.กม. ตามข้อมูลยุค 2019 ใหญ่กว่าเขตอีกสิบสองเขตของซีอานถึงแปดเขต — มีเพียงฉางอัน หลันเทียน และโจวจือที่ใหญ่กว่า — ที่ว่าการอยู่ที่อำเภอหลีซาน (骊山街道) ซึ่งตั้งชื่อตามภูเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือทั้งอำเภอ เมื่อปี **1992** อำเภอหลินถง (临潼县) ก็เปลี่ยนเป็นเขตหลินถง ตั้งแต่จักรพรรดิองค์แรกเลือกเชิงภูเขาหลีเป็นที่ตั้งพระราชวัง ที่นี่ก็เป็นที่พักผ่อนหลวงมาโดยตลอด ส่วนบ่อน้ำพุร้อนทำหน้าที่โฆษณาแทนจนดึงจักรพรรดิสมัยถังมาที่น้ำดวงเดียวกัน และทิ้งให้[พระราชวังหัวชิง](/en/places/huaqing-palace) ไว้เป็นที่ประทับอาบน้ำของพระองค์เหล่านั้น เข้าใจนิสัยของมันก่อนวางแผน สถานที่ท่องเที่ยวคุ้มค่าการเดินทางเต็มที่ แต่หลินถงเป็นเขตสำหรับไปวันเดียว ไม่ใช่ฐานที่พัก ตัวเมืองเป็นเขตเมืองขยายที่ใช้สอย ท้ายที่สุดแล้วแทบไม่มีเหตุผลให้อยู่ต่อหลังมืด ส่วนที่อยู่นอกตัวเมืองเป็นพื้นที่เกษตร ให้มองหลินถงเป็นหนึ่งวันที่จัดระเบียบไว้ดี หนึ่งวันที่จัดไว้เป็นอย่างไร ออกจากซีอานราวแปดโมงเช้า รถไฟใต้ดินสาย 9 เป็นเส้นหลัก: นั่งไปสถานีหัวชิงฉื่อ (华清池) แล้วต่อแท็กซี่หรือรถโดยสารท้องถิ่น (602/613) อีกสิบห้านาทีสุดท้ายถึง[กองทัพทหารจารึก](/en/places/terracotta-army) ทางเลือกประหยัดคลาสสิกคือรถโดยสารนักท่องเที่ยวสาย 306 จากจัตุรัสด้านตะวันออกของ[สถานีรถไฟซีอาน](/en/places/xian-railway-station) (ประมาณ 7 หยวน ราวชั่วโมงเดียว) ส่วน DiDi ประตูถึงประตูอยู่ที่ 120–150 หยวน ไปดูกองทัพก่อน ก่อนคลื่นรถบัสทัวร์เข้ามา แล้ววกกลับไป[พระราชวังหัวชิง](/en/places/huaqing-palace)ช่วงบ่ายตอนแสงตกลงบนภูเขาหลี คุณกลับถึงบ้านพอดีเวลาอาหารเย็น หมายเหตุยามเย็นข้อหนึ่ง: ในฤดูกาล (ประมาณเมษายนถึงตุลาคม) พระราชวังหัวชิงจะจัดแสดง [“บทเพลงแห่งความอาลัยนิรันดร์”](/en/places/song-of-everlasting-sorrow) (长恨歌, Chánghèn Gē) — ละครกลางแจ้งที่ใช้ตัวภูเขาเป็นฉาก คุ้มค่าที่จะอยู่ดู — แต่จองรถกลับล่วงหน้า เพราะรถไฟใต้ดินเที่ยวสุดท้ายจะไม่รอ

03

3 แห่งชานเมืองไกล

สองอำเภอกับเขตบินหนึ่งแห่ง ไกล ใหญ่ และแต่ละแห่งมีเหตุผลข้อเดียวที่คุณควรไปสักครั้ง

阎良区Yánliáng Qū244.55 ตร.กม. (ข้อมูลปี 2019)

เขตเหยียนหลิง (阎良区)

เขตเหยียนหลิง (阎良区, Yánliáng Qū) เป็นเขตที่หลุดไปไกลที่สุดทางตะวันตกเฉียงเหนือของซีอานสิบเอ็ดเขตในเมือง — พื้นที่ 244.55 ตร.กม. ตามข้อมูลยุค 2019 ที่ว่าการอยู่ที่อำเภอฟ่งหวง (凤凰路街道) มันไม่อยู่ในการ์รายการท่องเที่ยวของใคร และเหตุผลก็ตรงไปตรงมา: เหยียนหลิงคือที่ที่อุตสาหกรรมเครื่องบินของซีอานอยู่ โรงงาน สนามบิน และที่อยู่อาศัยที่ตามมาด้วย นั่นแหละคือเนื้อหาจริงของเขตนี้ นี่ยังเป็นเขตที่หนุ่มอีกด้วย เหยียนหลิงเคยเป็นเพียงตำบล (阎良镇) ในอำเภอหลินถง จนถึง**เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1966** จึงถูกตั้งเป็นเขตของซีอานในฐานะเอกเทศ ระหว่างสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เปลี่ยนชื่อเป็นเขตตงเฟิง (东风区) และชื่อเหยียนหลิงก็กลับมาในปี **1972** การผลิตเครื่องบินเป็นฐานเศรษฐกิจของเขตตั้งแต่ปีเหล่านั้น เขตจึงเติบโตรอบอุตสาหกรรมของตัวเอง ไม่ใช่รอบเมืองเก่า มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้คนสับสน นั่นคือ **ฐานอุตสาหกรรมเทคโนโลยีสูงการบินเหยียนหลิง** (阎良航空高技术产业基地) ซึ่งตั้งชื่อตามเขตนี้และมีดินแดนอยู่ในเขตเหยียนหลิง แต่ไม่ได้อยู่ใต้การบริหารของเขตเหยียนหลิง มันคือหนึ่งใน**เขตพัฒนา**เจ็ดแห่งของเมือง บริหารโดยคณะกรรมการระดับเทศบาล (管委会) — อยู่ในระดับเดียวกับเขตพัฒนาเทคโนโลยีสูง เส้นแบ่งเขตกับเส้นแบ่งเขตพัฒนาไม่ตรงกัน ความต่างอธิบายไว้ในหัวข้อย่อยด้านล่าง คุณต้องการเขตนี้ไหม: แทบไม่ต้อง ที่นี่ไม่มีกำแพงเมือง ไม่มีวัด ไม่มีพิพิธภัณฑ์ ไม่มีทิวทัศน์ที่คุ้มกับการเดินทาง และสถานที่ท่องเที่ยวที่ผู้คนเชื่อมโยงกับมุมนี้ของเขตกระจายเชิงเหนือของซีอาน อยู่ที่หลินถงและหูอี่แทน ถ้าความสนใจของคุณคือการบินของจีน เหยียนหลิงเป็นที่เดียวในทั้งเทศบาลที่ความสนใจนั้นไปไกลกว่าการถ่ายรูป และการไปเยี่ยมชมวงอุตสาหกรรมแบบเฉพาะทางต้องติดต่อจัดก่อน ไม่ใช่เดินไปเจอสนิท สำหรับคนอื่น: รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนพอ แล้วเก็บวันนี้ไว้ให้เมืองเก่าที่มีกำแพง

蓝田县Lántián Xiàn1,529 ตร.กม. (ข้อมูลปี 2019)

อำเภอหลันเทียน (蓝田县)

อำเภอหลันเทียน (蓝田县, Lántián Xiàn) เป็นหนึ่งในสองอำเภอของซีอาน — ซีอานประกอบด้วยเขตในเมืองสิบเอ็ดเขต และมีเพียงหลันเทียนกับโจวจือเป็นอำเภอ — และเป็นแห่งที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้มากที่สุด อยู่เลยขอบเขตตัวเมืองออกไป ที่ปลายตะวันออกของภูเขาฉินหลิง เข้าสู่ซีอานเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1983 โดยโอนมาจากเขตเว่ยหนาน (渭南地区); ก่อนหน้านั้นเขาอยู่ในเขตทางตอนใต้ของแม่น้ำเว่ย พื้นที่ราว 1,529 ตร.กม. ตามข้อมูลรวมยุค 2019 ที่เรายังไม่ได้ตรวจสอบกับแหล่งทางการ และที่ว่าการของอำเภออยู่ที่อำเภอหลันกวน (蓝关街道) — ตั้งชื่อตามบลิกหลันกวน ด่านเก่าบนเส้นทางลงใต้เขาฉินหลิงสู่เฉินหนาน ซึ่งยังคงเป็นเส้นทางเข้าสู่ภูเขาของอำเภอนี้ สิ่งที่นักท่องเที่ยวพบคือตัวเมืองอำเภอกับลาดเขาจำนวนมาก ภูเขาคือเหตุผลที่อำเภอนี้มีชื่อตามที่มันเป็น: ภูเขาหยู่ซาน (玉山) ที่เคยเป็นฐานที่มั่นของกองทัพแดงช่วงปลายทศวรรษ 1930 และภูเขาหวังชุน (王顺山) เหนือที่ว่าการ สินค้าประจำอำเภอคือหยกหลันเทียน (蓝田玉) — หินชนิดที่จีนยกย่องมานานและขุดไปหมดแล้ว — และสวนกีวิฟรุต (猕猴桃) เรียงตามหุบเขา แต่ยังไม่มีสิ่งใดในนั้นจัดไว้ให้นักท่องเที่ยว เรายังไม่มีหน้าสถานที่ใดในอำเภอนี้ หน้านี้มีอยู่เพื่อให้แผนที่สมเหตุสมผล ไม่ใช่เพื่อให้คุณจองอะไร

周至县Zhōuzhì Xiàn2,975 ตร.กม. (ข้อมูลปี 2019)

อำเภอโจวจือ (周至县)

อำเภอโจวจือ (周至县, Zhōuzhì Xiàn) เป็นหน่วยปกครองที่ใหญ่ที่สุดและอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้มากที่สุดของซีอานทั้งสิบสามหน่วย — และเป็นอำเภอ ไม่ใช่เขต หนึ่งในเพียงสองหน่วยแบบนั้นของเมืองที่เหลือจากสิบเอ็ดเขต เมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1983 อำเภอนี้จึงโอนเข้ามาจากเขตเสี่ยนหยาง (咸阳地区) และเข้าสู่ซีอาน พื้นที่ราว 2,975 ตร.กม. ตามข้อมูลรวมยุค 2019 ที่เรายังไม่ได้ยืนยันกับแหล่งทางการ และที่ว่าการของอำเภออยู่ที่อำเภอเออร์ชู (二曲街道) บริเวณตอนเหนือของอำเภอ อำเภอนี้เป็นพื้นที่เกษตร และสิ่งที่ทำให้เป็นที่รู้จักทั่วประเทศคือกีวิฟรุต (猕猴桃) — สวนผลไม้ทางตอนใต้และตะวันออกของตัวเมืองอำเภอคือสิ่งที่คุณขับผ่านจริงๆ ระหว่างเข้าเมือง ส่วนที่นักท่องเที่ยวต้องการอยู่ทางเหนือ ติดเชิงภูเขาฉินหลิง: โลวกวนไท (楼观台) — วัดนอกรากซานที่เล่าว่าเล่า จี่อี้เคยสั่งสอนที่นั่น — และอุทยานวิทยาศาสตร์สี่สมบัติฉินหลิง (秦岭四宝科学公园) ห่างไปไม่กี่นาที ซึ่งเป็นบ้านของฉีไจ่ สีน้ำตาลเพียงตัวเดียวที่อยู่ในการคุ้มครอง โจวจือยังเป็นจุดที่ทางด่วน G5 เส้นทางเสี่ยนอัน–คุนหมิงเลิกวิ่งภายในเขตไซ่าน: ทางออกที่ขอบเหนือของอำเภอคือทางออกสุดท้ายก่อนที่ถนนจะต่อไปเข้าสู่มณฑลเสี่ยน

04

เขตพัฒนาไม่ใช่เขตปกครอง

ซีอานยังมีเขตพัฒนาอีก 7 แห่ง หลายที่อยู่ที่คุณจะเจอบนนามบัตรโรงแรมหรือเอกสารทางธุรกิจนั้น สังกัดอยู่กับเขตพัฒนาเหล่านั้น ไม่ใช่เขตใดเขตหนึ่ง

ที่นักท่องเที่ยวพบบ่อยที่สุดคือเขตพัฒนาอุตสาหกรรมเทคโนโลยีสูง (西安高新技术产业开发区) มีโรงแรมใหญ่หลายแห่งของซีอานตั้งอยู่ที่นี่ ห่างจากเมืองเก่าราวสามสิบนาทีโดยรถ เป็นคณะกรรมการบริหารระดับเมือง ซึ่งสูงกว่าคณะบริหารระดับเขตหนึ่งขั้น และตั้งแต่พฤศจิกายน 2018 เป็นต้นมา ก็ได้รับการโอนตำบลและแขวงรวม 10 แห่งจากเขตอันถา ฉางอัน และหูอี่ มาอยู่ในการดูแล อีกหกแห่งคือเขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยี เขตใหม่ชูเจียง (曲江新区) เขตนิเวศน์โลกฉานโป (浐灞生态区) ฐานทัพอากาศเหยียนหลิง ฐานอวกาศศาสตร์ และเขตท่าเรือระหว่างประเทศ ไม่มีแห่งไหนเป็นเขตที่ 14 และไม่มีแห่งไหนมีคณะบริหารของตัวเอง